Homo reciprocans (ανταποδίδων άνθρωπος)

0
815
Homo reciprocans (ανταποδίδων άνθρωπος)

Homo reciprocans (ανταποδίδων άνθρωπος)

Ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στο εξαιρετικό δοκίμιό του «Ο Πειρασμός της Αθωότητας» είχε γράψει ότι:

«Ενήλικος σημαίνει να αποδέχεσαι ορισμένους συμβιβασμούς, να παραιτείσαι από εξωφρενικές απαιτήσεις, να αποδέχεσαι πως ποτέ δεν ανήκεις ολοκληρωτικά στον εαυτό σου».

Λέει μια μεγάλη αλήθεια και σφάλλει ταυτόχρονα σε κάποια σημεία. Ένας ενήλικος που εμφορείται από αυτή την πεποίθηση  και  έχει κατακτήσει ένα τόσο  προχωρημένο στάδιο εσωτερικής και εξωτερικής αναζήτησης παγιδεύεται από το υψηλό iq του και την ταυτόχρονη μεγάλη συναισθηματική νοημοσύνη του.

Θα μου πείτε μα αυτά τα δυο χαρακτηριστικά που αναφέρεις είναι ενισχυτικά της δυνατότητας του να αναλύει πράγματα και καταστάσεις. Φαινομενικά ναι αλλά…
|
Όταν είσαι έτοιμος να αποδεχθείς κάποιους συμβιβασμούς και ο απέναντι σου δεν το κάνει τότε απλά πας για συμβιβασμό υιοθετώντας απολύτως τις θέσεις του “ασυμβίβαστου” ή ο συμβιβασμός που κάνεις εμπεριέχει πολύ περισσότερα βήματα πίσω για σένα παρά για τον άλλον.

Αυτό που εσύ ονομάζεις εξωφρενική απαίτηση για τον εαυτό σου , κρίση που σημειωτέον απαιτεί μεγάλο ποσοστό αυτογνωσίας και ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη, είναι κάτι που απλά μπορεί να σε κάνει εσένα να παραιτηθείς από μια απαίτηση σου (έστω και εξωφρενική) και ο άλλος να μην το κάνει γιατί απλά δεν αναγνωρίζει , όπως εσύ , την δική τους ως εξωφρενική.

Όπως έλεγε και ο Γερμανός καγκελάριος Konrad Adenauer, 1876-1967,”Ένας σίγουρος τρόπος για να κατευνάσεις μια τίγρη είναι να αφήσεις να σε καταβροχθίσει.”

Το ότι δεν ανήκεις ολοκληρωτικά στον εαυτό σου είναι μια μεγάλη απάτη. Μπορείς να αγαπάς με όλη την δύναμη της ψυχής σου το έτερον ήμισυ , το παιδί σου , την οικογένεια σου σαν σύνολο , την πατρίδα σου , μια ιδεολογία ή ότι άλλο εσύ νομίζεις αλλά αυτό από το να θεωρείς ότι δεν ανήκεις στον εαυτό σου είναι ένα βασικό λάθος αντίληψης που πηγάζει από την ανθρώπινη (ζωώδης όσο και αν κάποιους τους χαλάει η χρήση της λέξης) ανάγκη να ανήκουμε κάπου.

Όταν ερχόμαστε και όταν φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο είμαστε μόνοι μας. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει ασυνείδητους εγωιστές που δεν μπορούμε να καταλάβουν το αυτονόητο. Είμαστε κοινωνικά ζώα και αλληλοεξαρτόμαστε από τους άλλους γύρω μας.

Τουναντίον πρέπει να είμαστε εγωιστές με σύνεση. Από την άποψη ότι ο άνθρωπος είναι ένας εγωιστής γεμάτος δίψα για εξουσία, (Homo homini lupus est: ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος) ας περάσουμε στον Homo reciprocans (ανταποδίδων άνθρωπος) με κριτήρια όχι όμως μόνο ορθολογικά και συμφεροντολογικά αλλά κυρίως έχοντας κατά νου την ηθική και την δικαιοσύνη.

Εξάλλου η έμφυτη έννοια της δικαιοσύνης και της ηθικής που ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι έχουν πραγματική υπόσταση και τις τοποθετούσε σαν αυθύπαρκτες οντότητες στον κόσμο των ιδεών είναι ένας χρήσιμος οδηγός.

Για να διατηρούμε την εσωτερική μας ισορροπία παράλληλα με τις ισορροπίες στον κόσμο που ζούμε και κινούμαστε.

Γι’αυτό και θα δείτε τους παράφορους εγωιστές να τρεμοπαίζουν πολλές φορές από τις εσωτερικές τους αντιθέσεις που τους οδηγούν πολλές φορές σε σχιζοειδής συμπεριφορικές αντιφάσεις που τους διαλύουν εκ των έσω.

Δύσκολη πολύ το ομολογώ η αναζήτηση του μέτρου. Το πιο πιθανό είναι να ξοδέψεις μια ζωή και ποτέ να μην το επιτύχεις. Αξίζει όμως σίγουρα τον κόπο

ΘΔ:.

Προηγούμενο άρθροΟ Ελληνισμός ως αξιακός πυλώνας του Ελευθεροτεκτονισμού
Επόμενο άρθροΠολιτική και Τεκτονισμός

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ