Ο ναός ξεκινά απ’ το σημείο όπου βρίσκονται οι δύο στήλες B και J. Θα συναντήσουμε τις δυο στήλες σε πολλές παραδόσεις.
 Στα Αιγυπτιακά μυστήρια ήταν βαμμένες η μία λευκή κι άλλη μαύρη.
 Στην Κινέζικη παράδοση συναντούμε το Γιν και το Γιανγκ, όπου το Γιν είναι το μαύρο, το θηλυκό, το παθητικό κ.λ.π. και το Γιανγκ είναι το λευκό, το αρσενικό το ενεργητικό ..  Στην Ινδική παράδοση αναφέρεται ότι ο νεόφυτος έπρεπε να καθίσει σε προβιά που είχε μαύρο και άσπρο τρίχωμα, συμβολίζοντας αντίστοιχα το ανεκδήλωτο και το εκδηλωμένο ενώ τον ίδιο συμβολισμό συναντούμε και στους δυο δαδοφόρους των Ιρανικών Μυστηρίων.  Σε αυτό το αντιθετικό ζεύγος άσπρου και μαύρου θα σταθούμε στο σημερινό μας τεμάχιο.
Το αντιθετικό ζεύγος άσπρο και μαύρο αναπαρίσταται στη στοά μέσω του μωσαϊκού δαπέδου..  Ο αδ:. J. Boucher στο βιβλίο του «La symbolique  Masonique» γράφει:

«Το μωσαϊκό δάπεδο αποτελεί συγχρόνως την εικόνα του σώματος και του πνεύματος ενωμένων, αλλά όχι συγχεομένων.  Σκοτάδι και φως είναι συνδεδεμένα στο μωσαϊκό δάπεδο.  Συμπλέκονται αν λάβει κανείς υπόψη του τις γραμμές των πλακών.  Οι γραμμές όμως που χωρίζουν τη μια σειρά από την άλλη σχηματίζουν μια ευθεία οδό που έχει το λευκό και το μαύρο, πότε δεξιά και πότε αριστερά.  

Οι γραμμές αυτές είναι η οδός του μυημένου που δεν πρέπει να απορρίπτει τη συνηθισμένη ηθική αλλά να υψώνεται πάνω απ’ αυτήν.  Ο δρόμος αυτός, οι γραμμές, δεν διακρίνεται από τους βέβηλους.  Αυτοί διακρίνουν μόνο τις μαύρες και τις λευκές πλάκες και ακολουθούν την πλατιά οδό, την εξωτερική, διερχόμενοι διαδοχικά από το άσπρο στο μαύρο κι από το μαύρο στο άσπρο.  

Ο μυημένος αντίθετα, ακολουθεί τη στενή εσωτερική οδό – την ως κόψη ξυραφιού – και διέρχεται μεταξύ των άσπρων και μαύρων πλακών που εμποδίζουν την πορεία του.»

Ο νους του βέβηλου είναι δυαδικός και όλα τα αντιλαμβάνεται με αυτόν τον τρόπο.  Έτσι όταν αναφερόμαστε σε κάτι όμορφο το αντιλαμβάνεται ως ότι δεν είναι άσχημο, όταν λέει ότι κάτι είναι καλό το εννοεί ως κάτι που δεν είναι κακό.  

Σε κάθε περίπτωση δηλαδή βρίσκετε είτε στη μια πλευρά είτε στην άλλη -μαύρα ή άσπρα τετράγωνα- . Αυτή είναι η ζωή του συνηθισμένου ανθρώπου.  

Αν δούμε όμως τις δύο  θέσεις από μια τρίτη, που σημαίνει ότι δεν ταυτιζόμαστε με καμιά απ’ τις δύο, τότε ερχόμαστε στην κατανόηση χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε κάποια από τις δύο θέσεις. Είναι η οπτική γωνία του τελικού παρατηρητή. Έχετε δει ποτέ τον εαυτό σας με τα μάτια ενός άλλου ανθρώπου που γίνατε; Τι αναζωογονητική εμπειρία είναι πραγματικά.

 Ένα νόμισμα με δυο όψεις στο οποίοι κάποιοι περπατούν στο ένα επίπεδο , κάποιοι στο άλλο και οι περισσότερα στην κόψη / χώρισμα των δυο επιπέδων. Για να μπορέσουμε όμως να έχουμε την πλήρη εικόνα άρα και κατανόηση πρέπει να δούμε όλη την «σκακιέρα» . Μόνο τότε έχοντας μια ολιστική και χωρίς προκαταλήψεις θέαση της πραγματικότητας θα μπορέσουμε να οδηγηθούμε στην αλήθεια μέσω της γνώσης του εαυτού μας που είναι η υπέρτατη σοφία. Τον δε εαυτό μας πρέπει να τον ατενίσουμε εκ του μακρόθεν έχοντας παραμερίσει το ΕΓΩ μας. .

 Αυτό ακριβώς συμβολίζει η ευθεία κίνηση των Τεκτόνων στο μωσαϊκό δάπεδο, πάνω στη γραμμή που σχηματίζεται ανάμεσα στα λευκά και στα μαύρα τετράγωνα, που είναι η οδός του μυημένου ανάμεσα στα ζεύγη των αντιθέσεων.Δεν αρκεί όμως απλά να βαδίζουμε σε αυτό το στενό μονοπάτι, πρέπει να το περπατάμε και με την ορθή φορά.  Καθώς βαδίζουμε οφείλουμε να φροντίζουμε ώστε ο Ιερός Τάπητας να ρίχνει το λαμπερό φως του στη δεξιά μας πάντα πλευρά.  

Η ανάπτυξη του Ιερού τάπητα κατά το επίσημο άνοιγμα των εργασιών, ανέκαθεν αποτελούσε ιεροτελεστία και μια καθαρά μυητική πράξη.  Σε στοές του 18ου αιώνα μάλιστα, δεν υπήρχε ο τάπητας αλλά ο Πίνακας Χαράξεως όπως παλιότερα λεγόταν, ο οποίος σχεδιαζόταν από τους μαθητές με κιμωλία στο έδαφος πριν από κάθε συνεδρία και σβηνόταν μετά το κλείσιμο των εργασιών.  Αργότερα κατέληξαν στην απόφαση να ζωγραφίζουν τον εν λόγω πίνακα μόνιμα σε ύφασμα και απλά να τον αναπτύσσουν κατά το άνοιγμα των εργασιών και να τον διπλώνουν με το κλείσιμο.  

Αυτό που έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι η θέση στην οποία τοποθετούμε τον Ιερό Τάπητα.  Αν προσέξουμε θα δούμε ότι βρίσκεται ακριβώς στη μέση του ναού εκεί που τέμνονται  ο οριζόντιος και ο κάθετος άξονας της στοάς.

 Αναλογικά ας θυμηθούμε εδώ το σημείο όπου τοποθετείται κανονικά στις εκκλησίες η κολυμπήθρα κατά τις βαπτίσεις.  Οι ιερείς που προσέχουν το τυπικό, τοποθετούν πάντα την κολυμπήθρα ακριβώς κάτω από τον κεντρικό θόλο, που είναι κι εκεί το σημείο τομής των δύο κάθετων αξόνων της εκκλησίας.

Κλείνοντας θα ήθελα να παρακαλέσω να συγχωρήσετε τις ατέλειες των λαξευθέντων λίθων μου ενθυμούμενοι ότι απλά αποτελούν μια κατάθεση προσωπικής άποψης με πληροφορίες από τεκτονικό τεμάχιο που εκφωνήθηκε το 2004. Σκοπός του είναι απλά να προκαλέσει τον κάθε αναγνώστη να προχωρήσει στους δικούς του αποσυμβολισμούς και μέσω αυτών να προκαλέσει πληθώρα σκέψεων.

ΜτΤΑΑ

ΘΔ:.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here