Τεκτονισμός. Η εργαλειοθήκη και το περιβάλλον για μια νέα αντίληψη

Ένα κοινό ανθρώπινο λάθος είναι ότι θεωρούμε ότι ο συναγωνισμός γίνεται με άλλους ανθρώπους. Αυτό αγνοεί δυο βασικές πτυχές της ζωής.

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του πεπρωμένο να εκπληρώσει και τον δικό του δρόμο να βαδίσει. Οι άλλοι άνθρωποι που τυχαίνουν να βρίσκονται στην ζωή του αποτελούν απλά ευκαιρίες για την προσωπική του εξέλιξη .Μέσω της βοήθειας που του παρέχουν αλλά ακόμη και μέσω των εμποδίων που του θέτουν.

Δεν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν καταστάσεις. Άπαξ και το αντιληφθείς φεύγεις από την οπτική του ΕΓΩ που αρέσκεται να συγκρούεται και έρχεσαι σε επαφή με τον ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ σου που θέλει και μπορεί να κατανοήσει.

Δεύτερη πτυχή που τείνουμε να αγνοούμε είναι ότι όλα είναι αλληλένδετα.Μας το διδάσκει η φύση και το σύμπαν. Αν μπορέσουμε με την λογική μας να παρατηρήσουμε πως αυτή λειτουργεί και ότι είμαστε αναπόσπαστα τμήματα της , μια παρατήρηση στην οποία το ΕΓΩ εκάστου φέρει σφοδρότατες αντιρρήσεις θα δούμε την αλήθεια αυτή.

Το πρόβλημα κατανόησης εδώ εξεταζόμενο σε όλες τις εκφάνσεις του είναι συστημικό και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Η κβαντική φυσική συναντώντας αρχαίες πεποιθήσεις μας δείχνει το δρόμο. Το «κλειδί»  κατανόησης εδώ είναι η αναγνώριση της αλληλεπίδρασης στον φυσικό κόσμο. Κάνουμε ένα βασικό λάθος όταν διαχωρίζουμε τα μέρη από το όλον: το λάθος να εξατομικεύουμε αυτό που δεν εξατομικεύεται. Η ενότητα και η συμπληρωματικότητα συνιστούν την πραγματικότητα όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Heisenberg θυμίζοντας το «εν το παν και δι’αυτού το παν και εις αυτό το παν» του Παρμενίδη .

Δεν αρκεί όμως μόνο η παρατήρηση και η λογική μας. Μια τέτοια οπτική γωνία γίνεται αυτόματα  φορέας μιας βαθιάς αλλαγής, για τον τρόπο που βλέπουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο . Ο Alphred North Whitehead επισημαίνει πως για να κατανοήσουμε την φύση πρέπει να την δούμε σαν οργανισμό που συμμετέχει στη διαδικασία του «γνωρίζειν».  Μόνο τότε ο γνώστης και το αντικείμενο της γνώσης του γίνονται ΕΝΑ. Αυτό που γνωρίζουμε όχι μόνο μας καθορίζει αλλά μεταμορφώνει και το αντικείμενο της γνώσης μέσω αυτού στην κβαντική φυσική αναφέρουν ως  ένα φαινόμενο που ο παρατηρητής δημιουργεί την πραγματικότητα.  Η παρατήρηση όχι μόνο διαταράσσει αυτό που πρόκειται να μετρηθεί, το προκαλεί κιόλας. Μια διαδικασία γνώσης όμως που δεν πρέπει να γίνει μηχανικά μόνο μέσω της λογικής μας.

Χρειαζόμαστε και άλλα βέλη στην φαρέτρα μας για να επιτύχουμε αυτόν τον στόχο. Πρέπει παράλληλα να αφήσουμε την καρδιά μας να πάρει μια ανάσα και να αφουγκραστεί.

Ο σημερινός όμως τρόπος ζωής δεν επιτρέπει σε όλους μας να πάρουμε αυτή την ανάσα και να αφουγκραστούμε αυτές τις απλές αλήθειες. Για αυτό για τους τέκτονες πέρα από τις φροντίδες της υλικής ζωής υπάρχει το ευρύ πεδίο του στοχασμού και της δράσης.

Ο δρόμος προς την γνώση μακρύς και επίπονος. Μπορεί να οδηγήσει στην απογοήτευση και αυτή να αποτελέσει ανασταλτικό  παράγοντα στην προσωπική μας εξέλιξη. Το μόνο μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δαμάσουμε τον εαυτό μας και να επιχειρήσουμε την πορεία προς την υπέρβαση.

Ο καθένας σύμφωνα με τις προσωπικές του δυνατότητες. Ο τεκτονισμός με τα σύμβολα του και την αγάπη των αδελφών  αποτελεί την εργαλειοθήκη που θα βοηθήσει τον καθένα που νοιώθει την εσωτερική ανάγκη. Που ακούει το κέλευσμα και επιθυμεί διακαώς να ανταποκριθεί σε αυτό.

Α.Δ.

Υ.Γ. Ο Βρετανός φυσικός Sir James Jeans είχε γράψει ότι το σύμπαν αρχίζει να φαίνεται περισσότερο σαν μια τεράστια σκέψη παρά σαν μια τεράστια μηχανή.

Ειδομένη κάτω από αυτή την οπτική γωνία η σκέψη δεν φαίνεται πλέον ως μια τυχαία εισβολή στη σφαίρα της ύλης αλλά θα πρέπει μάλλον να την αναγνωρίσουμε ως δημιουργό και κυβερνήτη του βασιλείου της ύλης βάζοντας στην άκρη παλαιότερες θεωρίες και οδηγώντας μας σε ένα συμπέρασμα. Το σύμπαν είναι άυλο, ψυχικό και πνευματικό.

 

 

 

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here