Μέταλλα και τεκτονισμός

Πως αφήνουμε τα μέταλλα εκτός ναού; Πως αφήνουμε τις επιθυμίες μας εκτός ναού ;

Ανατρέχοντας στον Σπινόζα διαβάζουμε ότι «Οι επιθυμίες είναι φόβοι». Καλυμμένοι φόβοι στις οποίες ο άνθρωπος βρίσκει καταφύγιο όταν φοβάται όπως έλεγε ο Hofmannsthal.
 
Η επιθυμία φθάνει κάποτε σε ένα όριο, όπου επιθυμείς χωρίς αντικείμενο (π.Λουδοβίκος ). Μια δύναμη που ζητάει την πληρότητα της κατά φύσιν υπάρξεως που ζει και κινείται ως σύνολη ψυχοσωματική οντότητα.
 
Είναι η επιθυμία έκαστου αδερφού να γίνει το όλον. Να είναι ένας, αλλά όχι μόνος. Μαζί με τους αδερφούς του.
 
Γιατί έχει αντιληφθεί από τα πρώτα του βήματα στον τεκτονισμό ότι κάθε άνθρωπος είναι οιονεί φορέας του θείου κάλλους. Ένα αθάνατο κάλλος που δεν είναι ούτε φυσικό αλλά ούτε και τεχνικό. Είναι ένα φως που σε εγκεντρίζει στα έσχατα.
 
Είναι εκείνο το αμήχανο κάλλος της ψυχής που περιγράφει ο Πλάτωνας. Είναι η άδηλη εμπειρία της ψυχής που έχει αντλήσει μια άρρητη και κρύφια περιουσία από τη θέα της ιδέας του αγαθού, η οποία της παρέχει τη δυνατότητα να διακοσμεί, να δημιουργεί «κόσμο», «αρμονία», «ευταξία», «ωραιότητα», «κάλλος»
 
Ένα κάλλος που καλεί προς τον εαυτό του και γοητεύει, είναι δε το μοναδικό των όντων του νοητού πεδίου, που είναι ορατό στον αισθητό κόσμο μέσω των φυσικών οφθαλμών. Είναι το εσωτερικό κάλεσμα στο οποίο απάντησε ο κάθε αδελφός προτού κρούσει την θύρα του τεκτονισμού και μπροστά στο οποίο οι επιθυμίες – φόβοι διαλύονται όπως τα μέταλλα από τον υδράργυρο.
 
Φυσικά όλα αυτά αποτελούν προσωπικές σκέψεις και απλά αφορμή για μια συζήτηση μεταξύ αδελφών.
 
Α.Δ.
 
 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here